Lidmaatschap

Afgelopen dagen hadden we ons jaarlijkse fietsuitje met de bikers. Een kleine 4-daagse. Basiskamp gedurende deze dagen was Genk in België. Met 10 man sterk, verspreid over 4 auto’s, kwamen we donderdagavond laat aan in het hotel. Wat neem je mee? In de eerste plaats veel te veel. Twijfel, twijfel en nog eens twijfel. Extra fietsschoenen, want vorig jaar vergat iemand zijn exemplaren mee te nemen. En stel dat je jouw helm vergeet, dus ook maar een extra helm. Plek zat in de auto. Een reserve ketting misschien. En 10 patronen om de banden op te pompen, na een lekke band onderweg. Twee regenjasjes, je weet het immers nooit! O ja, 4 bidons. Altijd handig. Een zak met 4 droge worsten, pretmix van Redband, drop en natuurlijk 2 buisjes magnesium bruistabletten tegen de kramp. Toch ook nog maar een shirt met lange mouw, voor als het weer plotseling omslaat. En niet te vergeten twee nieuwe buitenbanden en een hele tas met gereedschap. Tot slot veel oplaadkabeltjes een zaklantaarn en een goed humeur. Maar gelukkig, geen lekke banden, geen gescheurde buitenbanden, niemand had z’n schoenen vergeten, z’n helm of regenjas. Het gereedschap bleek overbodig op een enkel imbussleuteltje na. De worst is onaangeroerd, want ook anderen hadden worst mee (totaal ruim 20 stuks). Ook de drop en de pretmix zit weer in de keukenla. Bij de voorspelde regen waren we te laat met het aantrekken van het regenjasje, zodat we vrijdagmiddag als verzopen katten na 80 km het hotel binnen druppelden. Geen 4 bidons nodig, want er passen maar 2 op de fiets. Slechts 2 bruistabletten nodig gehad, want de conditie was top. Kortom, het enige wat echt telde was het goede humeur! 😀👌 Genk ligt overigens aan de rand van een groot natuurgebied, De Hoge Kempen. Er zijn vele kilometers ATB route uitgezet. Het is slechts 45 minuten van Maastricht, tenminste als je niet verdwaalt. En dat lukte op dag 2, dat verdwalen bedoel ik dan. Op dag 1 reden we de marathon van de Hoge Kempen. Ongeveer 80 km. Eigenlijk iets meer, maar we hebben een beetje gesmokkeld om een beetje op tijd terug te zijn en het goede humeur in te zetten voor de gebruikelijke gezelligheid. En dat ondanks of misschien wel dankzij de zware regenval. De drankjes smaakten overheerlijk alsook de heerlijke steaks. Niet te veel want zaterdag stond er een stevige rit richting Maastricht in de planning. Als bonus fietsten we de Pietersberg op, maar niet nadat we koffie met vlaai op het Vrijthof hadden genuttigd.Zaterdag bleef het droog en na opnieuw een tocht van bijna 80 km beloonden we ons met een gezellige avond inclusief een prettige maaltijd.Niet te laat naar bed, want menigeen wilde nog een korte rit op zondag en er moest nog een terugreis worden afgelegd van bijna 300 km. Zonder noemenswaardige brokken en na weer mooie herinneringen gemaakt te hebben is iedereen weer veilig thuis, geheel fit en met blije gezichten thuis. 😀🙏 Fijne zondagavond.

Vandaag geen lange tocht (62 km). Eén van de heren moest op tijd terug zijn. Bij de start wordt dit dan vaak gemeld. De ervaring leert dat wanneer je om 13.00 uur terug moet zijn, je het beste in de groep kan zeggen dat je om 12.30 uur bij de finish moet zijn. Sommigen, ik noem geen namen, maken er een sport van om te rekken en te vertragen, om vervolgens opgejaagd te worden. Of om het rondje net te maken dan de beschikbare tijd toelaat. Vandaag was een uitzondering, want we waren keurig op het gewenste tijdstip terug. Of dat kwam omdat een paar van onze bikers er ook wel klaar mee waren of dat we echt op het tijdstip koersten, laat ik in het midden. Vandaag Col du Vam maar weer eens in de route. De bult bij Drijber ziet er op dit moment wat dor uit. Beetje een kale lichtbruine stulp die opdoemt tussen de bossen en groene weides er omheen.Een kale ‘berg’ als een mini Mont Ventoux die er ligt te liggen. We deden, om er weer wat in te komen, 2 beklimmingen. Rechts en links via de zijkant. Om de tweede te doen, moest er nog wel even gepraat worden. Maar er was voldoende overredingskracht. Het was een prima training, maar wel hard werken. Wij zijn feitelijk ook dalers in plaats van klimmers. Maar de trainingsarbeid van vandaag loont zeker. Bij Eig&wijs gingen heerlijk aan de koffie met appelgebak. Zelfgemaakt door de uitbaters en zonder rozijnen. Dat doen ze goed. Er zat weer voldoende brandstof in ons lichaam. We kozen daarom voor wat pittige stukken richting het slot van onze etappe met een stevig tempo. We pakten een paar zandwegen die toch best mul waren. Alleen het juiste spoor en macht in de bien’n kunnen er toe bijdragen dat je blijft ‘rollen’. Want op deze trajecten zeggen we dan: ‘gang is alles’. Stilvallen voor de ogen van anderen frustreert en zorgt voor een deuk in je zelfvertrouwen. Het ging de meesten gelukkig goed af. Korte maar hevige stukken, Col du Vam (voor nu even ‘Mont Ventoux Drenthe), pittige zandwegen en af en toe een tandje extra. De vraag is dan vaak wie er het eerst begint te mopperen wanneer de ‘pijnbank’ in zicht komt. Achter je hoor je het puffen en kreunen, er wordt niet meer gepraat. Er breekt altijd wel iemand….🤪 Gezellig!! Onderweg dachten we bij Witteveen nog even onze zakken te vullen. Maar de zakkenvulmachine zag er niet echt modern en betrouwbaar meer uit. Teleurgesteld fietsten we verder. En daarbij werd subtiel aangetekend dat de tijd dat boeren hun zakken konden vullen ver achter ons lijkt te liggen. De statistieken waren ondanks niet-gevulde zakken, toch vrij goed. Een strak gemiddelde van 23,9 km/uur en een topsnelheid in de afdaling van de Drentse Mont Ventoux van 68,9 km/uur.Dat kan nog wel iets sneller met een groter tandwiel voor. Het geeft altijd een kick zo’n afdaling in combinatie met die snelheid. Mijn vrouw vindt het maar niks en zodra ze het weet krijg ik moppers in plaats van complimenten.Voor ons gevoel doen we het beheerst en volledig ‘in controle’. Geloof het of niet! (waarschijnlijk gelooft u het niet schat ik in 😂). Over een tijdje knallen we de heuvels in met onze groep. Deze trainingen helpen zeker voor ons als groep. Vriend Gert, geniet nog van zijn vakantie en zal 1 week voor onze 3 daagse tocht door de Belgische heuvelen terugkeren in het land.Wij zijn benieuwd in welke conditionele toestand hij terugkeert en hoe dat mentaal uitwerkt bij onze 3-daagse. Fietsers ‘genieten’ ervan wanneer iemand ‘tot op de draad versleten’ over de finish rolt. 😉😂 Kort en hevig was het en daar past nu een rustige middag bij. Fijne zondag!

Hoe kom je uit het zomerreces? Dat is altijd de vraag bij onze groep bikers. Is de fiets wel of niet mee op vakantie? En heeft de fiets vakantie of heeft de eigenaar de mentaliteit om aan de conditie te blijven werken? Er zijn vele verleidingen die maken dat je de fiets ongebruikt laat. Voorbeelden zijn: 1. Dan is mijn partner alleen2. Het is te warm3. Ik moest alleen fietsen4. Geen doen met die steile wegen5. Bang om te verdwalen vanwege slecht bereik6. Ik zag helemaal niemand hier fietsen7. Ik genoot zo van de vakantie dat het erbij in schoot8. Ik nam de fiets mee, omdat mijn vrouw dat verstandig vond Hoe zet je deze argumenten opzij? Dat is geen sinecure! Bovendien zijn de scherpe kantjes van de ambities er bij ons wel af. Het moet wel gezellig blijven. Het viel vandaag zeker niet tegen. Ondanks de stoere verhalen dat deze en gene de fiets de afgelopen weken niet hadden aangeraakt, vermoed ik dat er best ‘stiekem’ veel getraind is.Van waar dat vermoeden? Nou, omdat we met 26 km/uur (soms nog substantieel sneller) onverhard door het bos jakkerden en er niemand afhaakte. Geen klaagzangen dat het te snel ging, geen gemopper over de route en toch 80 kilometer op de klok. Mooie afstand. Stiekem gefietst dus! Het ging niet helemaal vlekkeloos vandaag. In het bos tussen Grolloo (koffie bij Hofsteenge) en Elp vonden we een mooi pad, dat al slingerend met enkele hindernissen best goed te doen viel, totdat het pad een smalle plank werd met af en toe bijna een haakse bocht.Achteraf bleek het een beleefpad te zijn. En we beleefden inderdaad niet onze beste momenten.Ik reed lek op een wel heel verdacht scherp takje.De luchtdruk van de band ging ook binnen een paar seconden naar nul. En wat is er voor de anderen nu mooier dan wanneer het meest a-technische lid van de groep lek rijdt. Nu heb ik best wel wat gereedschap mee, maar dat wil niet zeggen dat je er mee kunt werken. Dat werd onder bewijs gesteld volgens de ‘toeschouwers’! We waren juist een bord voorbij gereden dat een stilte gebied aanduidde, toen de pech van de lekke band toesloeg. Geen nood, bandjes genoeg en tegenwoordig hebben we elektrische pompen in klein formaat. Terwijl slechts één van de mannen mij assisteerde keek de rest verwachtingsvol toe.Verwachtingsvol om te genieten van mijn ‘martelgang’ om een band (ook nog eens van het achterwiel) te vervangen.Na een voor mij zeer succesvolle wissel nog even de elektrische pomp erop. Helaas veel lawaai, het bos op onstuur, de stilte ruw verbroken, waarbij de muggen de aanval inzetten, maar geen wind in de band. Gelukkig bleek Erik Z een goed alternatief apparaat te hebben. Na 20 minuten (een record voor mij) en na het geruststellen van een aantal wandelaars dat we echt geen ruzie maakten, de opmerkingen positief en constructief bedoeld waren, dat het echt goed met ons ging, reden we door. Het blijft fascinerend welke groepsdynamiek (lees: leedvermaak) er ontstaat bij oplosbare pech onderweg. Ja het klopt dat ik lid ben van de ANWB en ja ze doen ook fietsen tegenwoordig. Maar op een onverhard wandelpad midden tussen bomen en heide….Dat is ongeveer het niveau van het commentaar. En dat 20 minuten lang. Er wordt ook nog eens volop gelachen, alsof de elektrische pomp geen lawaai genoeg maakt. Of slachtofferhulp nog ingeschakeld moet worden, enzovoort. Je mentale weerbaarheid groeit per minuut. Maar, het blijft gezellig. We genoten van de natuur. Het weer was top. We vonden nieuwe wegen, terwijl we niet verdwaalden. Het gebak en de koffie waren dik in orde bij Hofsteenge in Grolloo. En, gewoon weer met fiets en al veilig thuis.

Vandaag geen tochtje, maar de verjaardag van mijn schoonmoeder, die 80 is geworden. Misschien een slap excuus maar het was toch wel qua fietsen een ‘dikke’ week. Ruim 310 kilometer vanaf afgelopen zondag. Een ‘dikke’ week volgens 1 van de mannen met wie ik afgelopen week een route fietste.Gezellig en zo ontdek je nog eens nieuwe wegen. Na de tocht van vorige week zondag richting het oosten (Exloo), op dinsdag (de heetste dag van de week) een zuidelijke route. Via Ruinen, Koekange, IJhorst, Meppel, Darp en Diever. Rond de middag al 30 graden. Met kennelijk enige overschatting van eigen kunnen gestart om 7.45 uur. Maar de benen liepen na 80 km aardig vol en de hartslag ging niet vlot meer naar beneden. Met 103 km gefinisht, terwijl grote dorst zich meester van mij had gemaakt. Volgens mijn vrouw was het allemaal onverstandig zo ver te fietsen op zo’n dag. Met een proteïne shake, een paar liter water, een goede maaltijd en een donker biertje, voelde ik me na 1,5 dag best weer wat beter 😂. Wanneer je wat ouder wordt, herstel je niet meer zo snel! Toch donderdag op de ATB richting Assen om met de man van de ‘dikke week’-uitspraak een noordelijke route te fietsen. Echt geweldig, door het gebied van de Drentse Aa, Schipborg en het Ballooerveld. Hij op de gravelbike (niet bij te houden) en ik op de ATB. Nu kwam het niet alleen door de fiets dat ik tekort kwam, want ‘er zit hum ok niks in de weg’. Bij mij is dat toch anders. In het mulle zand trek ik dan ook wat diepere sporen, ondanks dikke banden.Opnieuw aardig ‘aan de latten’, maar gezellig en goed aan de conditie gewerkt. De Garmin gaf aan dat 16 uur herstel nodig en verstandig was. Dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik. Bovendien ‘s middags nog aan het werk en dat vraagt scherpte. Nog maar een shake erin dan! Of het hielp, we zullen het niet weten. Vrijdag met de man van een ex-collega gefietst. De route bij Ruinen gepakt en grotendeels gefietst. Een lekker bakkie op de brink in Ruinen. Fijne pleisterplaats, zoals we er al zoveel kennen.Overigens is elke plek bijna goed, wanneer je echt aan koffie en gebak toe bent. De temperatuur ging op de terugweg aardig onderuit door een stevige bui en wind uit het noordwesten. Maar we passen ons gemakkelijk aan. Bij thuiskomst een goeie lunch. Even wat calorieën, terwijl de benen de hele dag zwaar bleven voelen. Misschien was ik toch die 16 uur volgens Mister Garmin wel nodig. Opnieuw wat zelfoverschatting…Maar goed, het werd ook wel weer eens tijd mezelf sportief uit te dagen na de vakantie. Het voelde niet goed dat de fiets wel mee was op vakantie, maar weinig in actie hoefde te komen.Het vakantieverdriet(lees: gebrek aan zin om je in te spannen bij 34 graden, wel lekker eten en een drankje, om bij thuiskomst spijt te hebben van het geluier) is er weer uit gefietst. Ik ben benieuwd hoe mijn fietsmaten de vakantie conditioneel hebben doorstaan wanneer ze straks terug zijn.We moeten wel weer gangs!Ondanks de inspanningen en de ‘dikke week’ toch genoten van de omgeving. Het aftrainen is begonnen.Drenthe is zo mooi, maar ook heel zwaar na de vakantie! 🤪 Fijne zondag!

Een modewoord, verbinding! Het duikt overal op, te pas en te onpas. Dus ook bij ons als bikers.  Dat begint al op zaterdagavond wanneer er verbinding ontstaat om te peilen of er animo is voor een tochtje op zondagmorgen.  Natuurlijk is er sowieso een gevoel van verbondenheid en respect voor elkaar, anders fiets je niet jarenlang samen.  Vandaag waren we met z’n vieren. Het tempo was niet waanzinnig hoog, dus kon er gepraat worden onderweg. Ik begon ‘licht geblesseerd’ aan deze tocht, vanwege een zogeheten ‘kniepblaor’ in de linkerhand, opgelopen bij het kappen op traditionele wijze (met zaag en bijl) van een dode boom in onze tuin.  Praten onderweg dus! Zo kwamen we tot de ontdekking dat er tussen een Communicatieadviseur en een Lasser absoluut overeenkomsten zijn. De verbondenheid tussen Gert en Ide werd voor ons helder tijdens een korte fotostop. Een communicatieadviseur ‘lult’ alles aan elkaar en lasser ‘bakt’ alles aan elkaar. Het heeft even een paar jaar geduurd voordat we deze conclusie hebben getrokken, maar we weten het nu tenminste zeker.  Wat een verrijking weer op deze mooie zomerse zondagochtend.  De eerste helft van onze route, via Benneveld, ATB route Noord-Sleen, De Kiel, Borger en ATB route Exloo was voor ons uitzonderlijk lang (40 km). Laat aan de koffie dus. Dat had impact. In het bos bij Exloo werd de roep om koffie vrij groot.  Eénmaal aangemeerd bij Bussemaker in Exloo, constateerde Gert bij zichzelf een hongerklop.  Dat hoort ernstiger dan het is, want na 2 koppen koffie en een stuk appelgebak, hebben we de klacht niet nogmaals gehoord in de tweede helft van de route.  Vriend Jan rekte onze stop nog enigszins omdat vanaf 12 uur ook lunch geserveerd kon worden. Aangezien hij een tosti op het oog had in plaats van gebak. Op zich geen gek idee, maar dan ook iets volwaardigs. Mijn aanbod om een Schnitzel met brood te bestellen en dan elk de helft te consumeren, haalde het niet. Verstandig ook, was de conclusie.  We zetten koers richting Emmen, via de ATB route in het Valtherbos. Onderweg ontmoetten we nog wat vee. Mooi roodbonte koeien. De meningen kunnen verschillen, maar een koe is één van de mooiste beesten die er op onze aarde leven. Althans dat is mijn persoonlijke opvatting. Ze hebben een lieflijke uitstraling, ogen relaxed, net als wij, en eten rustig door met de ‘kouwe drukte’ van mensen ‘en toeristen’ om hen heen.  In mijn beleving zijn ze aaibaar, meer dan een paard, maar veelal zijn ze dat niet gewend. Zeker niet wanneer er een mountainbiker met helm, spiegelende zonnebril en in een te strak tenue, ‘verbinding’ zoekt.  Wat altijd voor verbinding zorgt is een groepsfoto. Niet met de koeien, maar met onze fietsmaten. Misschien moeten we dat maar eens ‘professioneel’ laten doen wanneer we compleet zijn. Toch vonden we best een mooi plekkie in de buurt van Schoonoord voor een ‘today’ groepsfoto. Het biedt perspectief, lijkt mij!  Met een heerlijke tocht ‘in de tas’ gaan we nu de derde helft in en die duurt de rest van de dag.  Fijne zondag!