Een modewoord, verbinding! Het duikt overal op, te pas en te onpas. Dus ook bij ons als bikers.
Dat begint al op zaterdagavond wanneer er verbinding ontstaat om te peilen of er animo is voor een tochtje op zondagmorgen.
Natuurlijk is er sowieso een gevoel van verbondenheid en respect voor elkaar, anders fiets je niet jarenlang samen.
Vandaag waren we met z’n vieren. Het tempo was niet waanzinnig hoog, dus kon er gepraat worden onderweg. Ik begon ‘licht geblesseerd’ aan deze tocht, vanwege een zogeheten ‘kniepblaor’ in de linkerhand, opgelopen bij het kappen op traditionele wijze (met zaag en bijl) van een dode boom in onze tuin.
Praten onderweg dus! Zo kwamen we tot de ontdekking dat er tussen een Communicatieadviseur en een Lasser absoluut overeenkomsten zijn. De verbondenheid tussen Gert en Ide werd voor ons helder tijdens een korte fotostop. Een communicatieadviseur ‘lult’ alles aan elkaar en lasser ‘bakt’ alles aan elkaar. Het heeft even een paar jaar geduurd voordat we deze conclusie hebben getrokken, maar we weten het nu tenminste zeker.
Wat een verrijking weer op deze mooie zomerse zondagochtend.
De eerste helft van onze route, via Benneveld, ATB route Noord-Sleen, De Kiel, Borger en ATB route Exloo was voor ons uitzonderlijk lang (40 km). Laat aan de koffie dus. Dat had impact. In het bos bij Exloo werd de roep om koffie vrij groot.
Eénmaal aangemeerd bij Bussemaker in Exloo, constateerde Gert bij zichzelf een hongerklop.
Dat hoort ernstiger dan het is, want na 2 koppen koffie en een stuk appelgebak, hebben we de klacht niet nogmaals gehoord in de tweede helft van de route.
Vriend Jan rekte onze stop nog enigszins omdat vanaf 12 uur ook lunch geserveerd kon worden. Aangezien hij een tosti op het oog had in plaats van gebak. Op zich geen gek idee, maar dan ook iets volwaardigs. Mijn aanbod om een Schnitzel met brood te bestellen en dan elk de helft te consumeren, haalde het niet. Verstandig ook, was de conclusie.
We zetten koers richting Emmen, via de ATB route in het Valtherbos. Onderweg ontmoetten we nog wat vee. Mooi roodbonte koeien. De meningen kunnen verschillen, maar een koe is één van de mooiste beesten die er op onze aarde leven. Althans dat is mijn persoonlijke opvatting. Ze hebben een lieflijke uitstraling, ogen relaxed, net als wij, en eten rustig door met de ‘kouwe drukte’ van mensen ‘en toeristen’ om hen heen.
In mijn beleving zijn ze aaibaar, meer dan een paard, maar veelal zijn ze dat niet gewend. Zeker niet wanneer er een mountainbiker met helm, spiegelende zonnebril en in een te strak tenue, ‘verbinding’ zoekt.
Wat altijd voor verbinding zorgt is een groepsfoto. Niet met de koeien, maar met onze fietsmaten. Misschien moeten we dat maar eens ‘professioneel’ laten doen wanneer we compleet zijn. Toch vonden we best een mooi plekkie in de buurt van Schoonoord voor een ‘today’ groepsfoto. Het biedt perspectief, lijkt mij!
Met een heerlijke tocht ‘in de tas’ gaan we nu de derde helft in en die duurt de rest van de dag.
Fijne zondag!
