Hoe kom je uit het zomerreces? Dat is altijd de vraag bij onze groep bikers. Is de fiets wel of niet mee op vakantie? En heeft de fiets vakantie of heeft de eigenaar de mentaliteit om aan de conditie te blijven werken? Er zijn vele verleidingen die maken dat je de fiets ongebruikt laat. Voorbeelden zijn:
1. Dan is mijn partner alleen
2. Het is te warm
3. Ik moest alleen fietsen
4. Geen doen met die steile wegen
5. Bang om te verdwalen vanwege slecht bereik
6. Ik zag helemaal niemand hier fietsen
7. Ik genoot zo van de vakantie dat het erbij in schoot
8. Ik nam de fiets mee, omdat mijn vrouw dat verstandig vond
Hoe zet je deze argumenten opzij? Dat is geen sinecure! Bovendien zijn de scherpe kantjes van de ambities er bij ons wel af. Het moet wel gezellig blijven.
Het viel vandaag zeker niet tegen. Ondanks de stoere verhalen dat deze en gene de fiets de afgelopen weken niet hadden aangeraakt, vermoed ik dat er best ‘stiekem’ veel getraind is.
Van waar dat vermoeden? Nou, omdat we met 26 km/uur (soms nog substantieel sneller) onverhard door het bos jakkerden en er niemand afhaakte. Geen klaagzangen dat het te snel ging, geen gemopper over de route en toch 80 kilometer op de klok. Mooie afstand. Stiekem gefietst dus!
Het ging niet helemaal vlekkeloos vandaag. In het bos tussen Grolloo (koffie bij Hofsteenge) en Elp vonden we een mooi pad, dat al slingerend met enkele hindernissen best goed te doen viel, totdat het pad een smalle plank werd met af en toe bijna een haakse bocht.
Achteraf bleek het een beleefpad te zijn. En we beleefden inderdaad niet onze beste momenten.
Ik reed lek op een wel heel verdacht scherp takje.
De luchtdruk van de band ging ook binnen een paar seconden naar nul. En wat is er voor de anderen nu mooier dan wanneer het meest a-technische lid van de groep lek rijdt. Nu heb ik best wel wat gereedschap mee, maar dat wil niet zeggen dat je er mee kunt werken. Dat werd onder bewijs gesteld volgens de ‘toeschouwers’!
We waren juist een bord voorbij gereden dat een stilte gebied aanduidde, toen de pech van de lekke band toesloeg. Geen nood, bandjes genoeg en tegenwoordig hebben we elektrische pompen in klein formaat. Terwijl slechts één van de mannen mij assisteerde keek de rest verwachtingsvol toe.
Verwachtingsvol om te genieten van mijn ‘martelgang’ om een band (ook nog eens van het achterwiel) te vervangen.
Na een voor mij zeer succesvolle wissel nog even de elektrische pomp erop. Helaas veel lawaai, het bos op onstuur, de stilte ruw verbroken, waarbij de muggen de aanval inzetten, maar geen wind in de band. Gelukkig bleek Erik Z een goed alternatief apparaat te hebben. Na 20 minuten (een record voor mij) en na het geruststellen van een aantal wandelaars dat we echt geen ruzie maakten, de opmerkingen positief en constructief bedoeld waren, dat het echt goed met ons ging, reden we door. Het blijft fascinerend welke groepsdynamiek (lees: leedvermaak) er ontstaat bij oplosbare pech onderweg. Ja het klopt dat ik lid ben van de ANWB en ja ze doen ook fietsen tegenwoordig. Maar op een onverhard wandelpad midden tussen bomen en heide….Dat is ongeveer het niveau van het commentaar. En dat 20 minuten lang. Er wordt ook nog eens volop gelachen, alsof de elektrische pomp geen lawaai genoeg maakt. Of slachtofferhulp nog ingeschakeld moet worden, enzovoort. Je mentale weerbaarheid groeit per minuut.
Maar, het blijft gezellig. We genoten van de natuur. Het weer was top. We vonden nieuwe wegen, terwijl we niet verdwaalden. Het gebak en de koffie waren dik in orde bij Hofsteenge in Grolloo. En, gewoon weer met fiets en al veilig thuis.
