Vandaag geen lange tocht (62 km). Eén van de heren moest op tijd terug zijn. Bij de start wordt dit dan vaak gemeld. De ervaring leert dat wanneer je om 13.00 uur terug moet zijn, je het beste in de groep kan zeggen dat je om 12.30 uur bij de finish moet zijn. Sommigen, ik noem geen namen, maken er een sport van om te rekken en te vertragen, om vervolgens opgejaagd te worden. Of om het rondje net te maken dan de beschikbare tijd toelaat. Vandaag was een uitzondering, want we waren keurig op het gewenste tijdstip terug. Of dat kwam omdat een paar van onze bikers er ook wel klaar mee waren of dat we echt op het tijdstip koersten, laat ik in het midden.
Vandaag Col du Vam maar weer eens in de route. De bult bij Drijber ziet er op dit moment wat dor uit. Beetje een kale lichtbruine stulp die opdoemt tussen de bossen en groene weides er omheen.
Een kale ‘berg’ als een mini Mont Ventoux die er ligt te liggen. We deden, om er weer wat in te komen, 2 beklimmingen. Rechts en links via de zijkant. Om de tweede te doen, moest er nog wel even gepraat worden. Maar er was voldoende overredingskracht. Het was een prima training, maar wel hard werken. Wij zijn feitelijk ook dalers in plaats van klimmers. Maar de trainingsarbeid van vandaag loont zeker.
Bij Eig&wijs gingen heerlijk aan de koffie met appelgebak. Zelfgemaakt door de uitbaters en zonder rozijnen. Dat doen ze goed.
Er zat weer voldoende brandstof in ons lichaam. We kozen daarom voor wat pittige stukken richting het slot van onze etappe met een stevig tempo.
We pakten een paar zandwegen die toch best mul waren. Alleen het juiste spoor en macht in de bien’n kunnen er toe bijdragen dat je blijft ‘rollen’. Want op deze trajecten zeggen we dan: ‘gang is alles’. Stilvallen voor de ogen van anderen frustreert en zorgt voor een deuk in je zelfvertrouwen. Het ging de meesten gelukkig goed af.
Korte maar hevige stukken, Col du Vam (voor nu even ‘Mont Ventoux Drenthe), pittige zandwegen en af en toe een tandje extra. De vraag is dan vaak wie er het eerst begint te mopperen wanneer de ‘pijnbank’ in zicht komt. Achter je hoor je het puffen en kreunen, er wordt niet meer gepraat. Er breekt altijd wel iemand….🤪 Gezellig!!
Onderweg dachten we bij Witteveen nog even onze zakken te vullen. Maar de zakkenvulmachine zag er niet echt modern en betrouwbaar meer uit. Teleurgesteld fietsten we verder. En daarbij werd subtiel aangetekend dat de tijd dat boeren hun zakken konden vullen ver achter ons lijkt te liggen.
De statistieken waren ondanks niet-gevulde zakken, toch vrij goed. Een strak gemiddelde van 23,9 km/uur en een topsnelheid in de afdaling van de Drentse Mont Ventoux van 68,9 km/uur.
Dat kan nog wel iets sneller met een groter tandwiel voor. Het geeft altijd een kick zo’n afdaling in combinatie met die snelheid. Mijn vrouw vindt het maar niks en zodra ze het weet krijg ik moppers in plaats van complimenten.
Voor ons gevoel doen we het beheerst en volledig ‘in controle’. Geloof het of niet! (waarschijnlijk gelooft u het niet schat ik in 😂).
Over een tijdje knallen we de heuvels in met onze groep. Deze trainingen helpen zeker voor ons als groep. Vriend Gert, geniet nog van zijn vakantie en zal 1 week voor onze 3 daagse tocht door de Belgische heuvelen terugkeren in het land.
Wij zijn benieuwd in welke conditionele toestand hij terugkeert en hoe dat mentaal uitwerkt bij onze 3-daagse. Fietsers ‘genieten’ ervan wanneer iemand ‘tot op de draad versleten’ over de finish rolt. 😉😂
Kort en hevig was het en daar past nu een rustige middag bij.
Fijne zondag!
